Aşk benim ruhumdan hiç anlamıyor..

Daha giderken biliyorum yerime başkası gelir

Eğer yolda karşılaşırsak sevgilim yüzünü çevir

Son öpüşün yine canımı yakıyor

Aşk benim ruhumdan hiç anlamıyor!

Yitikliğimize Kahraman Tazeoğlu

Birbirimize dokunmalarımız korkak kelebeklerdir,
dokununca renkleri yıkılan...
Çünkü
küskün çocuklar
inanmazlar
Ki inanmak küskün bir çocuğun en büyük kan kaybıdır.

SUSARIM
içimde bir yangın başlar.
Dokunsam arta kalan sen, kül olan ben ..
Taş duvarlar yanmaz bilirim.
Büyük yangınların isini giyinirler.

[ama nafile..
hiçbir kalem ve hiçbir ben, sonraki sayfada aynı sen’i bulamıyoruz.
uzaklar hep uzak kalıyor sevdaya...
sen yine de artık sesime düşme]

Her gece gözlerimden hatıralar çalınmış.
Bir denizci ağ atmış yalçınlaşmış düşlerime...
DÜŞMÜŞüM.
Bir ses... giden gitmiştir demiş...
SUSMUŞUM
****
Bir baharın bedeliydi bu...


Şiir:Kahraman Tazeoğlu

Üstüme Gelme Hayat Daha Neyimi Alacaksın..

Üstüme Gelme Hayat Daha Neyimi Alacaksın!!

Alıp başını gitmek istersin.
Bilmediğin, bilinmediğin,
Çözmediğin, çözülmediğin bir denkleme.
Biraz ürkek düşünürsün.
Biraz kekeme....


' Üstüme gelme hayat!
Bundan sana ne...? ! '

Kekemeliğin korkularındandır.
Giderken bile; gidene değil de
Geride kalana aklın takılır.

Bir yanına yatarsın ' git.. ' der
bir yanın ' kalmalısın... '
Geceleri hep uykusuz kalırsın...
Ayağına pranga olur tüm düşündüklerin.
Gitmeden daha
Sen; gider gider gelirsin...

' Üstüme gelme hayat....
beni bilirsin....'

Kaldığın bu yerde
Harcadığın yılların gelir aklına
Bir bir sayarsın,
Toplarsın, çarparsın,
Böler, çıkarırsın.
Bakkal defteri kadar kalın
Bakkal defteri kadar karmaşa... Farkedersin i hayatı
Arka sokaklarda dolanarak yaşarsın.
Kabarmış hesabından kaçarsın.

Üstüme gelme hayat...!
Daha neyi alacaksın..? ! '

Hep sevmişsindir aslında.
Hep ama hep sevmişsindir.
Birini sevmişsindir sonra.
Sonra birini daha...
Birini daha...
Daha....! ?
Her gelip geçen gemiye aşık olmuşsundur
Gemiler gitmiş
Sen yorulmuşsundur.

' Üstüme gelme hayat....!
Gemi olmuşmusundur..? '

Kocaman bir mahalleden
Daracık bir sokağa.
Sokaktan ufacık bir eve
Evden odaya....
kurtulmak ister gibi
kapatmışsındır kalabalıklara kendini.
Gitgide yanlız kalmışsındır.
Yalın yaşanan gecelerde
Gitmekle kalmak arasında dolanırken
Beynine bir silah gibi dayamışsındır korkularını.
Yalnız...Korkak...Kekeme....

!..Üstüme gelme hayat..!
!..Kıyarım kendime..!

Kalbime Gömüyorum

adam;
intihara meyilli düşüncelerim var
mendil arasında gizli / bilinmedik
gözyaşımı sen yapıp sakladığım
hatta isyanlarım tırnak yedirtircesine
yüreğimde biriken hınçlarım var
haykırmak için ölesiye



kadın;
adresi sen olan düşlerim var
sandığımda aşk yapıp sakladığım
hayallerim var bize ait
öyle ki isyan ettirir delice
dağarcığımda biriken imkânsızlıklar
sana ulaşmak için
biz olmak için
var olmak için belki de



adam;
hey yar
bu zulüm nedendir seven kalbime
oysa sevdamı ısmarladım birkaç ümit önce
gelirsin belki bir umut
bir sıcaklık veririsin
katlanırken hayatın acımasızlığına diye



kadın;
ah yar!
bana hiç yer yok muydu
şu kısacık ömründe
döküyorsun kelimeleri önüme ama ulaşmıyor
hayallerimi ısmarladım sana yetmedi
ben gözlerine değemedim sana yetişemedim



adam;
(güya) seninle katlanırken sensizliğe
ömrümün her safhasındayken
cümlelerim sana aşina umman oldu
sensizlik boğuldu açıklarda
boğazımda düğümlendin gel diyemediğim de
oysa hasrettim sımsıcak gülümsemene



kadın;
ey kalbe haramım
adamım insanım akla ziyanım
bir mendil hazırla şimdi bana
bir de seni ver yürek arası gözyaşlarıma
vaveyla dökerim denizler aşırı
vakit var mı / vakit dar mı yaşayacaklarımıza



adam;
ağlayan bendim başı önde
ağladığım biz
gözler imkânsızlıktaydı
yandım alevler arasında oysa
sevdikten sonra bendim ağlayan
düştüğümde dağıldım paramparça
avare şafakları bekledi kirpiklerim
üşüdüm güz misali sevdanda



kadın;
kıyan sendin acımasızca
kalbim önünde sevdamız yangın yeri
acı benim şuramdaydı
şimdi başucumda
aşkı çiğneyen de sendin
senin olduktan sonra
kalp yarası oldum kanadım
gündoğumlarını beklerken gözlerim
hiç bitmedim bitirmedim bizi oysa

adam;


ah yar!
bana ne kaldı sanıyorsun ki senden sonra
sadece düşman geceler
ah bir de sana nöbette gözler
yanmışım buruk bir sevdanın hatırına
anlamsızım yokluğunda
yapayalnızım unutulduğum sokaklarda
dolaşırken ayaklarım birbirine
kapanmıştır kapılar
biz mi
biz hala imkânsız sevdalarda

NOT: Kadındı / Adamdı / İnsandı / Sevdaydı... Yüklediğimiz anlamlar hep bu kadardı. Kavuşmak imkânsızdı. Gerçek sevgi var mıydı? Kim haklıydı? İsyan insanlığa ulaştı mı? Yoksa yine mi yarım kaldı ( k) !

Sevdasına Yandığım Hayat

Sevdasına Yandığım Hayat
Kaderin amansız oluşu degilidir sorun;
çünkü insan birseyi inatla isterse onu elde eder.
(Allah dilemedikce olmaz)
Korkunç olan istedigimiz şeyi elde ettikten sonra
ondan bıkmamızdır. O zaman şuçu kaderde degil,
kendi istegimizde bulmalıyız.
Yaşamı anlamaya başladığın andır
durabilmek ayak üstünde... Sorun bu zaten ...
Başkasıyla olmak, başkasının olmak degil. Kendi başına
başkasıyla, başkasıyla kendin olmak.

Susma Hayat

Mürekkebi yeni kurumuş yazı misali,
Sararmış yapraklar arasında titreyen dal.
Göz alıcı şehrin ışıkları arasında yitirilmiş,
Islak, bitkin ve yorgun adımlar eşliğinde,
Mutluluğu boş kadehlerde arayan berduş musun?
Yanıtlanması zor bir sual mi yoksa,


Cevabı yüreklerde saklı anahtar mısın hayat!
Zamanı geriye sarmak mümkün mü?
Tekrardan aynı nefesi almak, aynı mekânda,
Saadetin kollarında dirilmek var mı alın yazında?
Neden susuyorsun?
Konuşsana!
Kendi kendine ağır mı geldin yoksa?

Nefret Ediyorum

Nefret ediyorum Maviden

Çünkü bana beraber baktığımız
Gökyüzünü hatırlatıyor..

Nefret ediyorum Beyazdan

Çünkü bana hayalini kurduğum
gelinliğimi hatırlatıyor..

Nefret ediyorum Lacivertten

Çünkü bana sensiz geçen
gecelerimi hatırlatıyor..

Nefret ediyorum Kırmızıdan

Çünkü bana verdiğin
o güzel gülleri hatırlatıyor..

***HAYATTA DOSTU OLMAYAN İNSAN EN YOKSUL İNSANDIR***

***HAYATTA DOSTU OLMAYAN İNSAN EN YOKSUL İNSANDIR***


Gerçekleri yaşamayı bilen insan insanın en iyi dostudur.

gerçek dostlar yıldızlara benzer karanlık çökünce ilk onlar gözükürler

gerçek dost düştüğündende seni ayağa kaldırandır

Dostu Bulan Hazineyi Bulandır.Ama Bazen En Güvendiğin Bile Seni Arkanda Vurabilir...!

BİR İNSANA VERİLE BİLECEK EN BÜYÜK ARMAĞAN YÜREKTİR VE BİR İNSANI SEVEBİLMEK İNAN YÜREK İŞİDİR